Ísland ég er að koma !!!

Jú ég ætla að þora að blogga einu sinni í túrnum. Get svo svarið það að undanfarið hef ég bara ekki lagt í að láta vita að ég sé ekki á landinu. Þið vitið, það gæti einhverjum dottið í hug að fara heim til mín og hreinsa út. p.s. var að fá smá forrétt..... semsagt ég er ekki að elda í kvöld. nammi nammi namm.
Well aftur að bloggi. Við gömlu skutluðumst semsagt "heim" til Florida í 10 daga. Erum auðvitað búin að golfa frá okkur allt vit. Erum í blóðugri keppni, sem ég var nokk örugg með að vinna framan af, en viti menn gamli er búinn að jafna metinn og MÁ EKKI VINNA Á MORGUN. Þá er hann búinn að vinna tvær keppnir í röð. Get ekki látið það gerast.

Eins og venjulega höfum við haft það eins og svín í sagi, eiginlega ekki gert neitt annað en að njóta lífsins og gera ekki neitt.

Hvaða vitleysa annars, hann Fred vinur okkar og konan hans hún Carol voru svo sæt að biðja okkur að koma með sér á yndislega tónleika í Epcot Center. Fyrst borðuðum við saman, í Epcot og svo fórum við á úti já segi og skrifa úti tónleika. Kórinn var sá stærsti sem ég hef í lifinu séð og 80 manna hljómsveit spilaði undir. Einhver Broadway stjarna, sem bæ ðe vei ég hef aldrei heyrt af, las jólaguðspjallið og kórinn söng og söng og söng, ég hef nú oft heyrt kórsöng, en aldrei annan eins. Vá vá vá, þessir yndislegu tónleikar komu mér sko aldeilis í hátíðarskap. Já ekki gleyma, þegar "Heims um ból" var sungið, auðvitað á ensku og stjórnandinn hvatti viðstadda að syngja, jú ég söng auðvitað með og sko á íslensku. Eins og þið sjáið þá var þetta YNDISLEGT.

En á morgun er heimferð. Og vitið merkileg heimferð. Við komum farangurslaus hingað og viti menn, við förum farangurslaus heim. Þetta er takmark sem við erum búin að vera að láta okkur dreyma um svo lengi. En vitið ég er eiginlega alveg pottsjúr á því að tollararnir heima halda að við höfum eitthvað mjög misjafnt á samviskunni, komandi frá Ameríkunni......... með engan farangur........ eitthvað voða skrítið. !!!!. Sé alveg svipinn á þeim. But en það skiptir engu máli, þeir mega gramsa í handtöskunni minni eins og þeir lifandi geta.

Well það er verið að kalla á mig í mat. Það eru sjávarréttir ala gamli. Þið megið sko alveg öfunda mig.

Og koma svo og kommenta :)

Ég játa.... ég er sek..... ætli löggan sé á leiðinni?

Ég er eiginlega dauðstressuð.
Þessi yndislega ríkisstjórn er búin að setja ný lög, sem gerir mig að harðsvíruðum glæpamanni, get svo svarið það. Ég er algjörlega miður mín, enda hef ég svo sem ekki lagt það í vana minn að mölbrjóta lög. Hef reyndar fengið stöðumælasektir og jú ég hef komið með örlítið meira af nýjum fatnaði úr ferðalagi en tollalög segja til um, en þar held ég bara að glæpaferill minn sé upptalinn.

En núna er aldeilis annað uppá teningnum.
Ég játa mig seka um brot á gjaldeyrislögum. Já gjaldeyrislögum. Ég á erlendan gjaldeyri í fórum mínum.

Ég var að koma frá útlöndum um daginn, nánar frá Bandaríkjunum, einhver hissa? og það er ekki með einbeittum brotavilja sem ég mölbrýt lögin. Við brottför á ég í veskinu mínu nokkra dollara og smáræði af klinki. Ég var algjörlega grunlaus að nú væri ég orðin krimmi. Gat ekki séð það fyrir að þessir fáu dollarar skiptu sköpum í gjaldeyriseign þjóðarinnar. En rétt skal vera rétt, það er bíð að setja lög í landinu.

Þegar ég geri mér grein fyrir glæp mínum, fer ég auðvitað í bankann til að skila góssinu. Þar er tekið vel á móti mér og mínum miklu verðmætum. Ég var reyndar ekki trítuð eins og ég væri að bjarga gjaldeyrisvarasjóðnum, en mér er boðið uppá kaffi og bara allir nokk almennilegir.

Gjaldkerinn tók fagnandi á móti dollurunum mínum, en var ekkert sérstaklega kát þegar ég dró fram klinkið mitt. Bankinn hefur aldrei keypt erlent klink, þvílíkur sauður get ég verið.....

Obbosí, hvað get ég núna gert?
Ég má ekki eiga erlendan gjaldeyri.
Ég get ekki losað mig við klinkið.

Þetta vandamál er að fara illa með sálartetrið. Í hvert skipti sem hundurinn rekur upp bofs kippist ég við..... ætli löggan jú eða Árni Páll sjálfur séu á tröppunum að koma og ná í mig? Þetta klink er að gera út af við sálartötrið mitt. Ég get ekki hugsað mér að henda klinkinu, ég fer ekki að henda peningum annarra þjóða, ég hef nú ekki lagt í vana minn að henda peningum.

Ég sé bara eina leið út úr vandanum. Þegar ég er búin að pikka þetta blogg, þá ætla ég á vef Icelandair og bóka mér far til USA. Þar ætla ég að eyða klinkinu mínu og koma algjörlega tómhent heim.

Vandinn leystur.

Er farin að pakka

Sí jú leiter.

Góðir farþegar, þetta er flugstjórinn.....

Við eum tvær dömur á leið í dömuferð til Köben. Byrjum ferðina eins og sönnum dömum sæmir á Saga lánsinu. Það er nú obboð snemmt fyrir að fá sér í tána, en þar sem við erum sannar dömur, þá höndlum við það ágætlega.
Við sitjum við vænginn og höfum yndislegt útsýni. Vélin er smekkfullt, ég undra mig á hvað allt þetta fólk er að þvælast. Við dömurnar hefðum nú ekki haft mikið á móti því að hafa rýmra um okkur, en svona er Ísland í dag, allir á faraldsfæti.
Allt gengur svona líka ljómandi og við dömurnar skipuleggjum ferðina okkar. Við höfum aldrei ferðast saman áður til útlanda, svo hugsanlega sjáum við nýjar hliðar á hvorri annarri. En ég amk er full tilhlökkunar.

Svo miðja vegu milli nýju höfuðborgarinnar okkar Reykjavíkur og þeirrar eldri kóngsins Kaupmannahöfn, er samtal okkar truflað: Góðir farþegar, þetta er flugstjórinn sem talar. Maður er nú ekkert óvanur að flugstjórinn ávarpi farþegana sína, enda er það bara kurteisi af honum. En í þetta skiptið, eftir allt kurteisishjalið, stynur hann uppúr sér að við megum eiga von á slæmu aðflugi, það er semsagt hífandi rok í kóngsins, en við þurfum ekki að hafa áhyggjur af öryggi vélarinnar. Wot.... ég hef nú meiri áhyggjur af mínu eigin öryggi, en í þetta skipti er öryggi mitt og öryggi flugvélarinnar eiginlega samantvinnað.

Ekki erum við dömurnar að kippa okkur mikið upp við þessar fréttir, enda eigum við frábæran flugbróður, sem hefur nú sagt okkur margar sögur úr fluginu, af veðri og kippum og rikkjum í alls konar flugvélum og alltaf hefur hann stýrt flugvélinni sinni örugglega til jarðar. Enda berum við fullt traust til flugstjórans og áhafnar hans.

Jæja, aðflugið er hafið og við eiginlega orðnar pínu spældar, það er þvílíkt rjómalogn og kaffið hreyfist ekki í pappamálunum okkar. Er maðurinn búinn að vera að plata okkur með þessum óveðursfréttum???

Ferðadaman mín byrjar að segja mér sögu af vinkonu sinni, sem fyrir margt löngu lenti í flugslysi við Oslóarfjörð og ég sötra kaffið mitt og þykir sagan mjög merkileg. En þá byrjar ballið, það er eins og sé lamið af miklu afli í vélina og vitið að það er ansi langt liðið á aðflugið. Og vængurinn mamma mia, hann sem er ekki búinn að bifast, allt í einu er hann eins og vængur á vænum fugli sem blakar vængjunum sem mest hann má til að haldast á lofti. Og ég er að hlusta á flugslysasögu. Oft hef ég nú flogið til Kaupmannahafnar enda sönn dama, en aldrei hef ég lent í öðru eins. Við hristumst og hristumst bara eins og hveiti og vatn í sósuhristara, get svo svarið það.

En það er svo skrítið að ég er ekki baun hrædd. Verð þó að viðurkenna að þetta eru skratti (afsakið orðbragðið, ekki dömu dæmandi) mikil læti.

Við lendum þó heilu og höldnu og nú byrjar frábært ferðalag. En þegar ég hringi í gamla minn, þá segir hann okkur að Kastrup hafi verið lokað og við verið síðasta vélin til að lenda.... það er eins og þeir hafi vitað af komu okkar systranna, já ég er að ferðast með elstu systur, við megum enga tíma missa, verðum að njóta alls og svo ætlar brottflutta dóttirin að koma til okkar frá Hollandi, svo það er algjörlega ómögulegt að komast ekki á áfangastað á réttum tíma.

Ekki meira í bili, nema ferðin var frábær í alla staði. Elsta systir og ég fórum algjörlega á kostum. Mæli með svona ferðum fyrir allar góðar systur. Ég er strax farin að hlakka til aftur.

Vorið er komið......

og hundarnir skíta.

Er þetta ekki ljóðrænt hjá mér?
Mér datt þetta si svona í hug, þegar snjóa leysti um daginn. Ég og voffan mín förum á hverjum morgni út að labba. Ekki það að ég þurfi að neyða hana út, ekki það að ég hafi þessa ótrúlegu þörf á að þramma úti, í hvaða veðri sem er, vetur, sumar, vor eða haust. Nei þetta er meiri líkamleg þörf voffunar. Hún þarf nefnilega að skíta, sorry, kúka og pissa á hverjum morgni og hún var snögg að venja mig á það að fara með henni á hverjum degi til að hún geti valið sér af mikilli kostgæfni stað til að sinna þessum frumþörfum sínum.

Nema hvað, þegar snjóa leysti um daginn kom í ljós á undarlegustu stöðum hundaskítur, já hundaskítur út um allt. Við þ.e. ég og voffan mín vorum yfir okkur bit. Hafa þessir hundar ekki þjálfað samgöngufólk sitt til að tína kúkinn upp í poka? Augsýnilega ekki. Það er algjör skömm að sjá hvað hundar eru slappir í að þjálfa eigendur sína. Það eina að tína kúkinn upp eftir besta vininn er nú algjört frumskilyrði, það finnst okkur voffu að minnsta kosti. Ég meina, ekki er hægt að ætlast til að voffinn sjái um þetta, hann er auðvitað önnum kafinn að finna yndislegan ilminn af pissi allra annarra voffa sem hafa verið á sömu leið áður, göngufélaginn hefur ekkert annað að gera en að tína upp eftir önnum kafinn voffann, trítla svo með pokann til loka göngutúrsins, svona eins og um Gucci tösku sé að ræða. Minna má það ekki vera.

Ég skelli skuldinni algjörlega á hunda landsins. Hundar takið ykkur á og þjálfið eigendur ykkar, nú eða þann sem þið hafið valið til að fara með í göngu. Það er óþolandi að bæta því á voffa sem á eftir koma, að þurfa líka að þefa af kúkum þeirra voffa sem hafa á undan komið, þið munið að þeir eru önnum kafnir við að þefa að ilmandi pissi.

En vorið er komið og hvað gerist þá? Jú þá koma gæsir, já gæsir fljúgandi og vitið, þær skíta á flugi, ég meina það á flugi og brátt verða allir göngustígar þaktir af gæsaskít. Mér finnst þetta óþolandi af þessum gæsum að gæta ekki að sér. Þær hafa engan til að tína upp eftir sig og það minnsta sem þær geta gert í stöðunni er að miða amk út í móa þegar þær fljúgja yfir og er mál.

Tja þetta þykir mér að minnsta kosti.

Kæra Jóhanna

Til hamingju með að hanga ennþá í forsætisráðherrastólnum.

Aðeins meira af auðlegðarskattinum þínum.
Var að lesa mér pínu til og reikna í framhaldi.

tökum hjón sem eru obbbbboð efnuð, eiga 100.000.000 samtals í nettoeign (hámark til þess að fá ekki auðlegðarskatt), þau geta átt hlut í fyrirtæki sem er ekki alveg á vonarvöl, og ágætis húsnæði. Reyndar dugar þeim að eiga hlut í fyrirtæki.

Þessi hjón eru líka búin að eiga eina milljón inní banka í 1 ár.

Skv vaxtatöflu Arion banka fá þau 0,5% vexti af milljóninni = 5,000

Þú skattleggur þennan fimmþúsund kall og færð af honum kr 900.

Þar með eiga hjónin kr 101,004,100.

Þú setur á þau auðlegðarskatt 1,5% umfram það sem þau "eiga" umfram 100 millur. það gera kr 15,061.

Mannstu þau eiga ekki 100 millur í peningum. Enginn veit hvert raunverulegt verðmæti fyrirtækisins er, því eins og þú veist ertu að murka lífið úr öllum lífvænlegum fyrirtækjum á landinu með aðgerðarleysi og skattpíningu.

En þau eiga milluna.... en hún er alls ekki milla lengur. Eftir að þú ert búin að rífa af þeim fjármagnstekjuskatt og auðlegðarskatt er millan orðin kr 909,038. Hún hefur semsagt rýrnað um 90,962 með því að geyma hana í bankanum. Þetta eru bara raunverulegir peningar, þarna er ekki tekið tillit til verðbólgu og alls annars.

Held ég skötli mér bara út í banka og taki út. Þú rífur hvort sem er allar vaxtatekjur í burtu.

Kæra Jóhanna

Ég hef nú ekki haft mig mikið í frammi í bloggum um stjórnmál eða þjóðmál undanfarin ár amk ekki síðan þessi auma ríkisstjórn komst til valda í boði byltingar og virðingarleysis við lýðræði.
En nú er nóg komið.
Við gömlu kíktum í gærkvöldi á skattframtalið. Svona í fljótu bragði virðist allt vera komið forskráð inná framtalið, sem er alveg brilliant. Þar sem gamli var eiginlega verkefnalaus mest allt árið í fyrra, áttum við í vitleysu okkar kannski von á því að fá endurgreidda einhverja smáaura. Nei ó nei það er öðru nær.
Skv bráðabirgðaútreikningi eigum við að borga mörg já segi og skrifa mörg hundruð þúsund í "auðlegðarskatt".
Erum við svona obboð rík? Kannski. Spáum aðeins í dæmið.
Fyrir 9 árum datt okkur í hug að byggja okkur hús. Jú takk, húsið er stórt og verðmikið. Til þess að binda okkur ekki á skuldaklafa, þá unnum við myrkranna á milli til að þurfa ekki að taka lán fyrir vinnuafli og eigum þar af leiðandi fína húsið okkar nánast skuldlaust, katjing.... þurfum núna að borga hrúgu af "auðlegðarskatti". Við höfum verið svo vitlaus að leggja pening skipulega inná banka, semsagt höfum verið með skipulegan sparnað, katjing aftur, nú fer að klingja vel í kassanum hjá Jóhönnu við þurfum að borga meiri "auðlegðarskatt".
Er þessi ríkisstjórn ekki að senda þau skilaboð út í þjóðfélagið að skulda sem mest? þá fær maður hugsanlega meira að segja niðurfellingu skulda. Ég held að hann pabbi minn væri nú amk ekki sammála þessu. Hann sendi mig út í lífið með þau skilaboð að kaupa helst aldrei neitt, nema að hafa efni á því. Ekki kaupa neitt fyrr en maður getur borgað fyrir það.

Nú heyri ég einhvern segja: Af hverju eru þau ennþá í þessu stóra húsi?
Well svarið er: Veit einhver um einhvern sem vill kaupa???? Ekki ég. Ég hef nú ekki orðið vör við að fasteignamarkaðurinn sé á blússandi siglingu.

Mér datt í hug gamant áramótaskaup þar sem var gert mikið grín að þáverandi fjármálaráðherra, sem núna er forsetinn okkar. Hann var algjörlega tekinn fyrir og mikið sungið um skattmann. Þá var talað um ekknaskatt, þar sem ekkjur sem leyfðu sér að búa í skuldlausum eignum sínum voru teknar í bakaríið og rúnar nánast inn að skinni. Er ekki núverandi ríkisstjórn að gera nákvæmlega það sama? Einnig datt mér í hug fógetinn í Nottingham í sögunni um Robin Hood. Eins og þið munið þá skattpíndi hann svo þegna sína að þeir gátu varla dregið fram lífið.

Ég er nánast viss um að ef Jóhanna og co væru ekki bara með eina hugmynd í kollinum um hvernig á að koma ríkiskassanum í lag, þ.e. hækka skatta, þá værum við komin betur af stað eftir hrun.

Ef ég t.d. ætti þessa peninga sem ég þarf núna að borga Jóhönnu í auðlegðarskatt þá gæti ég keypt mér eitthvað fyrir, kaupmaðurinn sá fengi meiri veltu, hann þyrfti þá ekki að loka eða segja upp starfsfólki. Alltaf fær ríkið sinn skerf. Bara spá í hvort þetta væri ekki betra en að skattpína þegna landsins svona.

Eins og ég sagði fyrst í pistlinum, þá hef ég ekki haft mig mikið í frammi eftir "búsáhaldabyltinguna" en hvur veit nema nú verði breyting á. Ég hef amk sterkar og fjandi góðar skoðanir og fagna skemmtilegum og málefnalegum umræðum um málið.

SMS

Ég komst að því í morgun hvað SMS eru dásamleg. Þar sem ég kúrði mig í mestum makindum gluggandi í bók sem ég fékk mér fyrir jólin, þá komu skilaboð á símann minn. Þótt ég vilji halda mínum prívat skilaboðum fyrir mig þá ætla ég samt að segja frá þessum, en þau voru einföld og hljóðuðu svona: "Til hamingju með afmælið. Mamma og pabbi." Ég verð að viðurkenna ég þessi skilaboð voru þau stórkostlegustu sem ég hef nokkurn tíma fengið. Ekki textinn, hef fengið mörg með sama textanum, en kveðjan undir "Mamma og pabbi" hún fékk mig til að líta SMS skilaboð með allt öðrum augum en ég hef áður gert. Þau eru stórkostleg, hvernig má þetta vera. Þarna fékk ég semsagt skilaboð að handan hvorki meira né minna, nema pabbi sé í slagtogi með Elvis og Michael Jackson einhversstaðar í Skotlandi. Nei ég fékk skilaboð frá pabba, honum pabba mínum sem dó á því herrans ári 1989. Þeir fylgjast svona rosalega vel með þarna hinum megin. Mig minnir nefnilega að gemsar hafi ekki verið komnir til sögunnar þegar hann pabbi dó, nú eða fór til Skotlands að hitta Elvis, ég ætla ekkert að útiloka þann möguleika. Nú er ég algjörlega staðráðin í því að láta jarða mig með gemsa og hleðslutæki, þá get ég sent SMS hvert sem ég vil. Það kannski flækir aðeins málið að ég er ákveðin í því að láta brenna mig, en það er smáatriði, kannski fæ ég bara úthlutað gemsa við komuna hinum megin. Það gladdi mig ekki síður að hún mamma er líka farin að senda SMS. Hún mamma er á 92. ári og hefur nú ekki verið mikið tæknivædd. En hún sendi mér SMS, þetta hefur hún verið að bauka við á elliheimilinu, ekki skrítið að hún hafi oft verið pirruð þegar ég hef komið í heimsókn, kannski var hún í miðjum klíðum að æfa sig á gemsann eða senda einhver skilaboð, hvað veit ég. Og ég sem hélt að henni þætti bara leiðinlegt að fá mig í heimsókn. Nei þökk sé þessum yndislegu skilaboðum þá hefur lífsýn mín algjörlega breytst. Pabbi sendir mér SMS að handan (eða frá Skotlandi) og mömmu þykir ég ekki leiðinleg. Nú ætla ég að þramma inní framtíðina með þetta vegarnesti glöð og ánægð, ég get verið sannfærð um að geta verið í beinu sambandi við þá sem mér þykir vænt um eftir að jarðvist minni lýkur og mömmu þykir ég ekki leiðinlegt.

Það var aðeins eitt sem eyðilagði ánægjuna með skilaboðin.

ÉG Á EKKI AFMÆLI FYRR EN Í MARS ......
bömmer.

Léleg tímastjórnun.

Ég hef alltaf haldið að ég væri þokkaleg í að skipuleggja tíma minn, svo ég tali nú ekki um annarra tíma. En svo komst ég að því mér til skelfingar að ég "sökka" algjörlega í þessu.
Það sem vakti mig til vitundar um þetta var pestin sem ég fékk um daginn. Já ég fékk pest. Ég verð ekki veik, ég fæ ekki pest og nenni ekki að standa í svoleiðis veseni. En ég fékk nokkuð fína pest. Og hvaða tíma vel ég? Jú ég valdi byrjun desember. Það ættu eiginlega að vera lög sem banna manni að fá pest í byrjun desember. Það riðlast öll skipulagning. Gvöð missi ég að jólahlaðborðinu með matarklúbbnum? Missi ég af öllu þessu árlega sem hellist yfir mann í desember?

En góðar pestir eru ekkert að spyrja mann að því hvað var búið að plana. Þessi gerði það að minnsta kosti ekki. Einn morguninn vaknaði ég dálítið skrítnari í hausnum en ég á að mér að vera. Drattaðist á lappir, en skrokkurinn var ekki í stuði, þannig að ég lufsaðist aftur uppí og tók þá stóru ákvörðun að leita að hitamælinum. Eftir nokkra leit, fann ég gripinn, dustaði af honum rykið og mældi mig. Þetta er svona hátækni gripur sem maður stingur undir tunguna og svo þegar hann þykist vera orðinn klár á hitastiginu, þá pípir hann. Eftir dágóða stund pípir í græjunni og ég kíki á. Það er nú orðið dálítið síðan ég kom heim úr hitabeltinu, og var skrokkurinn semsagt farinn að sakna svo hitans að á mælinum stóð tæplega 39 gráður og lái mér hver sem vill að ég hafi verið skrítin í hausnum. Mín fer ekki í vinnuna í dag. En það góða við að fá svona fína pest er að kúra í huggulegheitum og kannski horfa á eina bíómynd sem einhver góðhjartaður hefur fært mér. Þetta ákvað ég að gera. Náði í tölvuna og byrjaði á myndinni og klukkan er rúmlega 9. Þetta var ekkert extra löng mynd, en það tók mig alveg til 14:30 að horfa á hana. Þarna nefnilega komst ég að því að þegar skrokkurinn er með hitabeltishita, þá er gamli gripurinn ekkert að virka neitt sérstaklega vel. Í staðinn fyrir að kúra í huggulegheitum og horfa á mynd þá steinsvaf ég mest allan daginn. Ég reyndar svaf mest allt kvöldið líka og um nóttina steinsvaf ég. Ætli ég hafi ekki sofið svona sirka 20 tíma þennan sólarhringinn. En dagurinn leið snarlega og ég bara í góðum gír.

Dagur 2 punktur. Hitamælirinn aftur dreginn fram. Jú hú skrokkurinn að kólna og nú þegar græjar pípir standa á henni 38 gráður, hausinn í betra lagi og NÚNA ætla ég að kúra og njóta dagsins. Ég næ mér aftur í tölvuna og set mynd af stað. Ég horfi á hana snarlega og aðra til. Ég les blöðin og svei mér þá ef ég glugga ekki í bók. Og það er bara rúmlega hádegi..... arg Ég er ekki að nenna þessu bévítans hangsi. Hvað varð um kúrið. Geðið er komið að suðumarki þótt skrokkurinn sé að kólna. Þetta er SVO leiðinlegt.

Dagur 3 punktur. Hitamælirinn aftur notaður. Nú segir helv.... tæplega 38 gráður svo ekki fer ég af stað í dag. Er búin að ákveða að týna hitamælinum, mig langar ekki baun að horfa á neinar bíómyndir í dag, ég nenni sko ekki neinu kúri og svei mér þá ef mig langar ekki frekar að skúra en kúra. Minnist dags 1 og núna var hann bara nokkuð góður. Ég hafði ekki rænu til að gera neitt annað en að liggja kylliflöt í bælinu og njóta þess að horfa á sömu bíómyndina í marga klukkutíma. Hefði ekki verið betra ef skrokkurinn hefði getað druslast við að vera bara svona hundveikur í þessa 3 daga og þá væri ég búin með kvótann amk fyrir næsta ár líka, því ég nenni ekki að standa í svona leiðindum. Vera ekki veik en vera samt veik, ekki það skemmtilegasta í heimi, svo ég tali nú ekki um þegar ég ætlaði að vera að gera eitthvað annað miklu miklu skemmtilegra.

Ég verð að læra að skipuleggja tímann minn betur. Raða niður hvort og hvenær ég ætla að fá pest, svo ég geti undirbúið mig betur. Ætli ég geti ekki keypt mér forrit til skipulagningar á pestum?

En mér bara datt þetta svona í hug

Dagbók myndarlegrar húsmóður

Ég sit í huggulegheitum obboð myndarleg í sófanum mínum.
Hárið er huggulegt, ég er í kjól, reyndar ekki köflóttum, en svuntuna vantar.
Eins og myndarlegri húsmóður sæmir fór ég að kaupa inn til heimilisins í dag. Ýmislegt myndarlegt var keypt og heimilið "stokkað" upp af ýmsu góðgæti. Myndarskap mínum eru engin takmörk sett. Húsmóður störfum mínum var þar með lokið enda nokkuð mikið afrek.
Eins og venjulega ræð ég ekki ríkjum í eldhúsinu en ég þykist viss um að í kvöld verður aldeilis veisla. Það var keyptur humar, já börnin góð, það var keyptur humar. Búið er að færa mér hvítvínsglas svo eins og allir geta séð, þá hef ég það eins og svín í sagi.
Bíð bara spennt eftir að vera boðið að gjöra svo vel.
Kær kveðja úr sólinni.

Húsmóður raunir

Hvað sjáið þið fyrir ykkur þegar þið hugsið um myndarlega húsmóður? Í mínum huga er það, þið vitið, þessi vel tilhafða kona í köflóttum kjól með svuntu, vel lagt hárið, sífellt bakandi, þrífandi, eldandi, er hvers manns hugljúfi, á best uppöldu börnin og þar fram eftir götunum. Ég er alin upp við að húsmóðirin vinnur "ekki neitt" en einhvernveginn er hún alltf önnum kafin, ef hún er ekki að þrífa þá er hún að baka eða sauma eða þvo eða eitthvað annað, sem sagt alltaf að.
Var að spyrja sjálfa mig hvort ég væri myndarleg húsmóðir? Og ég komst að því að samkvæmt upptalningunni hérna að ofan þá er ég óttarleg drusla. Ég á ekki einn einasta köflóttan kjól, ég á reyndar ágætis svuntu og hárið er jú takk bara oftast í þokkalegu lagi. Ég bara veit ekki hvað er langt síðan ég bakaði seinast og þessa dagana fer lítið fyrir eldamennsku frúarinnar, þar er eiginmaðurinn algjörlega að brillera og ég nýt til fullnustu. Þrifnaðurinn, jú ég kem þar við sögu, en aldrei aldrei ein, við gömlu djöflumst við að þrífa kofann saman. En auðvitað er ég hvers manns hugljúfi og á best uppöldu börnin og auðvitað bestu börnin.
En samt þykir mér að ég sé bara svosem hin ágætasta húsmóðir. Ég er samt alls ekki ein í þessari stöðu á heimilinu og ég er alls ekki eins og fyrirmyndarhúsmóðirin hérna að ofan, kannski er ég þessi nútíma húsmóðir. Ég "vinn" og geng í buxum. Og ég er bara nokk ánægð með mitt hlutskipti og er helst að hugsa um að reyna ekki neitt að ná yfirráðum aftur í eldhúsinu, til hvers að vera að skipta sér af, þegar sá færari er í verkefninu.
Hvað skyldi ég fá að borða gott í kvöld?